Rust in je portemonnee

20 februari 2026

Er zijn van die zinnen die de tand des tijds niet eens hoeven te doorstaan om al hol te klinken. “Rust in je portemonnee.” Uitgesproken met overtuiging door Dylan Yeşilgöz, alsof financiële sereniteit een beleidsmaatregel is die je even uitrolt, zoals een nieuw fietspad. Rust. In. Je. Portemonnee. Het klinkt als een spa-reclame voor mensen die al jaren in een budgetbubbel leven.

We zitten inmiddels stevig in wat je gerust kabinet Yeşilgöz I zou kunnen noemen. Grote glimlachen, rechte schouders, triomf die bijna tastbaar is. De VVD blijft een fascinerend fenomeen, verkiezingen verliezen, maar toch regeren alsof het volk massaal heeft geroepen “Kleedt u ons verder uit, alstublieft.” De politieke Houdini-act is weer geslaagd.

En daar stond D66. Met het frisse, optimistische motto “HET KAN WEL.” Alles kon wel. Iedereen kon wel. Problemen konden wel verdwijnen, ongelijkheid kon wel oplossen, de toekomst kon wel glanzen. Het had iets aandoenlijks. Alsof je iemand hoort zeggen dat regeren optioneel is. Maar regeren is geen motivatie speech, en realiteit heeft de vervelende eigenschap niet mee te werken aan slogans.

Het CDA hobbelde er trouw achteraan, in de slipstream van beloftes en bestuurlijke hoop. De partij die ooit stond voor stabiliteit en degelijkheid lijkt inmiddels vooral te hopen dat niemand nog precies weet waar ze ook alweer voor stonden. Meeregeren als strategie, profiel als bijzaak.

En ondertussen zingt de VVD onverstoorbaar haar oude liedje. Marktwerking hier, versobering daar, eigen verantwoordelijkheid overal. Het beleid dat Nederland eerder al lamlegde en uitgeklede publieke sectoren, een zorgsysteem dat kraakt, burgers die steeds meer zelf mogen oplossen wordt opnieuw afgestoft. Oude wijn, nieuwe verpakking, dezelfde kater.

“Rust in je portemonnee.” Voor wie precies? Voor de mensen die elke maand strategisch moeten schuiven tussen huur, energie, zorg en boodschappen? Voor wie het openen van de bankapp voelt als een medische check-up zonder verdoving? Voor velen lijkt die rust verdacht veel op stilte vóór de storm, of erger de stilte van een leeg saldo.

Voor een groeiende groep Nederlanders voelt de portemonnee niet als een plek van rust, maar als een ui. Je opent hem en je ogen beginnen spontaan te tranen. Geen poëzie, geen overdrijving, maar gewoon de harde optelsom van stijgende kosten en rekbare beloftes.

Gelukkig is het een minderheidskabinet. Dat belooft tenminste nog een beetje vuurwerk. Wat debat, wat schuring, wat onverwachte wendingen. Democratie met een hartslag in plaats van een kabbelende consensusmachine.

Maar laten we eerlijk zijn, de mensen die het het hardst nodig hebben, kunnen weinig met politiek vuurwerk. Die hebben geen behoefte aan retoriek, maar aan ruimte. Geen slogans, maar saldo. Geen glimlachen van oor tot oor, maar beleid dat ook buiten de Haagse bubbel herkenbaar werkt.

Terug naar startpagina