2. Sociale huurwoningen, erkenning van de noodzaak

Een belangrijk breekpunt met het verleden is de expliciete erkenning dat in Hardinxveld-Giessendam de
afgelopen jaren vrijwel uitsluitend koopwoningen zijn gebouwd. Het programma benoemt dit als onwenselijk
en stelt vast dat de behoefte aan sociale huurwoningen “net zo groot” is. Hiermee wordt de woningnood onder
starters, alleenstaanden en ouderen expliciet erkend.

De rol van woningcorporatie Fien Wonen wordt hierbij benadrukt, er liggen bouwplannen klaar, maar de gemeente
moet hierin actiever regie nemen. Dit wijst op een beleidsmatige verschuiving van faciliteren naar
medeverantwoordelijkheid nemen voor de realisatie van sociale huur.

3. Differentiatie in woonvormen en doorstroming

De analyse van de woningmarkt is relatief scherp:

Het woningbestand bestaat grotendeels uit eengezinswoningen.

Ouderen blijven noodgedwongen in te ruime woningen wonen.

Starters en jongeren vinden geen betaalbare instap.

Het programma koppelt sociale huur expliciet aan doorstroming en levensloopbestendig wonen.
Door meer gelijkvloerse woningen, kleinere woonvormen en initiatieven als knarrenhofjes te realiseren, kan
zowel de druk op de koopmarkt als op sociale huur verminderen. Dit draagt indirect bij aan sociale cohesie,
doordat huishoudens op passende plekken in hun levensfase kunnen blijven wonen binnen het dorp.

4. Binding met het dorp en sociale stabiliteit

Een kernpunt in het programma is het voorrang geven aan mensen met een “binding aan het dorp”
bij woningtoewijzing, zowel bij nieuwbouw als op de huurmarkt. Vanuit het perspectief van sociale cohesie
heeft dit twee effecten.

Versterkt bestaande sociale netwerken (familie, verenigingen, kerken).

Vergroot de kans dat nieuwe bewoners actief deelnemen aan het lokale verenigingsleven.

Beperkt snelle wisselingen in wijken, wat stabiliteit bevordert.

Kanttekening

Deze keuze kan de toegankelijkheid voor nieuwe doelgroepen beperken en vraagt om een zorgvuldige
juridische en morele afweging, zeker in relatie tot regionale woningdruk en wettelijke verplichtingen.

5. Flexwonen en kwetsbare doelgroepen

Het programma zet flexwonen in als instrument voor mensen met een acute woonvraag, waaronder
mantelzorgers, gescheiden gezinnen, arbeidsmigranten en vluchtelingen. Door tijdelijke woonvormen expliciet
te benoemen als aparte categorie, probeert het CDA druk op reguliere sociale huur te verminderen.

Voor de sociale cohesie is dit een dubbelzinnig punt:

Enerzijds voorkomt de verdringing op de sociale huurmarkt.

Anderzijds vraagt tijdelijke huisvesting extra aandacht voor begeleiding, spreiding en inbedding in de
wijk om sociale isolatie of spanningen te voorkomen.

Het programma erkent dit impliciet door te hameren op draagvlak, bewonersparticipatie en aandacht voor
de “spankracht van de samenleving”.

6. Sociale cohesie als randvoorwaarde bij nieuwbouw

Nieuwbouw wordt consequent gekoppeld aan:

Bewonersparticipatie vanaf het begin,

Gelijktijdige ontwikkeling van voorzieningen,

Voldoende groen en speelplekken,

Ontmoetingsmogelijkheden in wijken.

Dit wijst op een integrale wijkvisie waarin sociale huurwoningen niet als geïsoleerde projecten worden gezien,
maar als onderdeel van gemengde, leefbare wijken. De nadruk op levensloopbestendige wijken waar “kinderen
kunnen opgroeien en mensen oud worden” sluit aan bij bewezen principes voor sociale cohesie: nabijheid,
herkenbaarheid en langdurige bewoning.

7. Statushouders en sociale huur, balans zoeken

Het programma stelt expliciet dat statushouders niet automatisch voorrang krijgen bij sociale huurwoningen,
maar dat de gemeente wel haar wettelijke taak uitvoert, bij voorkeur via tijdelijke huisvesting en regionale
samenwerking. Hiermee wordt geprobeerd een balans te vinden tussen solidariteit en draagvlak in de wijken.

Voor de sociale cohesie betekent dit:

Minder druk op reguliere sociale huur voor lokale woningzoekenden.

Tegelijk een sterke nadruk op taal, participatie, vrijwilligerswerk en ontmoeting (zoals de nieuwkomers dag),
wat integratie en onderlinge verbinding kan bevorderen.

8. Conclusie

Het verkiezingsprogramma positioneert sociale huurwoningen nadrukkelijk als middel om sociale cohesie te
behouden en te versterken, niet als losstaand woningbouwdoel. De kern van de benadering is behoud van sociale
stabiliteit door:

Meer betaalbare huurwoningen, betere doorstroming,

Sterke betrokkenheid van inwoners, en aandacht voor gemengde, levensloopbestendige wijken.